گرفت . بعدا در مدارس ابتدائى و متوسطه بتدريس پرداخت و به سمت استادى دار العلوم برگزيده شد . بسال 1350 درگذشت . ( معجم المؤلفين ، ج 10 ، ص 253 ) 1 - قصيدتان عن العلم و التعليم و المعلم و واجبه ( عربى ) : مصر ، 1924 م ، سربى . ابو عبد اللّه محمد بن ( عبد الملك برهانى ) امير معزى نيشابورى : ( - 542 ق ) وى بزرگترين شاعر دربار سلجوقيان بشمار است و مدت مديدى پادشاهان بزرگ سلجوقى و تمام امرا و وزراى ايشان را مدح گفته . پدرش در اوايل دولت ملكشاه بقزوين در گذشته وى را به ملك شاه سپرده است ولى ملكشاه به دو توجهى نمىكرد تا آنكه پس از مدتى امير علاء الدوله على بن فرامرز از امراى دربار وى را نزد ملكشاه مقرب كرد و ازآن‌پس تا زمانى كه مرد هميشه در دربار با منتهاى جلال مىزيست و يكى از متمول‌ترين مردم روزگار خود شده بود و از امرا بشمار مىرفت . پس از مرگ ملكشاه به خدمت پسرش سنجر پيوست و تا زنده بود با وى بود و در اواخر عمر خود كه با سنجر باصفهان رفته بود در شكارگاه سنجر تيرى انداخت و آن تير بخطا بسينهء معزى رسيد و در سينهء او ماند و مدتى به همان حال زندگى مىكرد تا آنكه در 542 رحلت كرد . معزى يكى از بزرگترين شعراى ايرانست و شعر او در منتهى درجهء روانى و سادگى و شيرينى است و از اين حيث تمام شعراى قرن ششم بجز صابر ترمذى با وى برابرى نمىكنند